Mijmeringen uit Chartwell

Over flaminganten, nuance en fasco's

2012-02-24T11:34:00.000+01:00

“Roeland Raes uit de raad!”, ik scandeerde het samen met een betoging studenten in Gent. De Volksunie was nog niet uit elkaar gevallen. Dat lijkt al een eeuwigheid geleden. De manifestatie vond plaats ergens in het jaar 2000 en was gericht tegen de toenmalige senator en ondervoorzitter van het Vlaams Blok, Roeland Raes. De man stond bekend voor zijn onfrisse ideeën. We (de studenten) wilden hem uit de raad van bestuur van de Gentse unief. En zeggen dat hij toen zijn ondertussen beruchte negationistische uitspraken op de Nederlandse televisie nog niet had gedaan.

Fasco’s!

Op dat moment was ik lid van de V.N.S.U., de Vlaams Nationale Studenten Unie. We leunden nauw aan bij de Volksunie. We waren links (jawel, ik heb die fase ook doorgemaakt!), we hadden progressieve ideeën en we waren republikeins. We verdeden onze tijd aan ellenlange discussies over allerhande wereldvreemde thema’s. Uiteraard waren we aanwezig op de Roeland Raes-betoging. Waren we welkom? Neen, dat niet. We waren flaminganten, ziet u. Dat zijn toch steevast extreem-rechtse rakkers. Of zoals een medewerker van de sp.a het onlangs zo mooi uitdrukte: “fasco’s”. Het zou me niet verbazen mocht die medewerker meer dan tien jaar geleden ook op die betoging hebben rondgelopen. Toen “kotsten” een flink aantal linkse medebetogers ook bij het zicht van een Vlaamse leeuw. “Wat doen die fasco’s hier?” Wat Karim Van Overmeire toen dacht over de hele Roeland Raes-zaak, dat weet ik niet.

Zwarte horden

Om één of andere reden aanvaardt een bepaalde groep mensen niet dat er Vlaamsgezinden bestaan die democratisch of links of antiracistisch of… zijn. Neen, men is steevast bang voor dat Vlaamse profiel, ongeacht de achterliggende gezindheid. “De zwarte horden”, zo beschreef Luc Van Der Kelen in 2001 de betoging gericht tegen het Lambermontakkoord van premier Guy Verhofstadt. Op die betoging waren zowel VTB-VAB, het Davidsfonds, als het Vlaams Blok, de VU’ers rond Bourgeois en tevens een flinke delegatie CVP’ers aanwezig. Ja, zelfs een toekomstig Europees president. Ach, scheer ze maar allemaal over één en dezelfde kam. Wie kent immers Jef Van Extergem nog?

Deze affiche werd door radiomaker Koen Fillet ooit foutief gelinkt aan het Vlaams Blok.

Implosie

Vandaag is het dus niet anders. De uitspraken van Freya Van den Bossche tonen aan dat men nog altijd niet volwassen kan denken over dit thema. Wat velen niet wensen in te zien, is dat het Vlaams Belang en de N-VA van meet af aan verbeten tegenstanders zijn geweest. Een hele generatie (waaronder ik mezelf reken) heeft zich steeds moeten verantwoorden voor de ranzigheid van het Blok. Ze verziekten de boel voor elke democratische Vlaams-nationalist (die term bedachten we dan om ons te onderscheiden van het Blok). Samen met heel de politieke wereld hebben we getracht naar een implosie van het Vlaams Blok / Belang. Die is er gekomen door de komst van Bart De Wever en de N-VA. Het was en is de grootste overwinning van 10 juni 2010. Maar slechts weinigen erkennen die verdienste. Vandaag zijn er honderden Belangers die willen toetreden tot de N-VA. Terecht gebeurt dit niet zomaar. Het blijft een ongemakkelijke situatie. De partijraad van N-VA is heel streng in haar procedures. Het is ook een logische politieke wet dat wanneer een partij implodeert, de mandatarissen van die partij andere oorden opzoeken (cfr. de VU). Dat doen heel wat CD&V’ers en VLD’ers ook. De N-VA rekruteert ook niet actief. Zoals je her en der leest: de partij wordt geen Spaanse herberg. Stellen dat die twintigtal oud Belangers de structuur en het wezen van de partij zullen veranderen is overigens onzin. Dat is even onzinnig als stellen dat de 4% procent moslims die de Vlaamse bevolking vandaag telt ertoe zal leiden dat de sharia zal worden ingevoerd. Dat denken is meer iets voor de Filip De Winters van deze wereld.

Rijden op water: geen sciencefiction!

2012-02-22T12:21:00.000+01:00

Onderstaand stuk verscheen op 30 januari 2012 op de nationale N-VA website. Het is van het heel verdienstelijk Vlaams parlementslid Matthias Diependaele. Matthias behandelt erin het idee van water als brandstof voor de toekomst. Met de blijvende prijsstijgingen aan de benzinepomp en onze onvermijdelijke afhankelijkheid van wankele regio's hiervoor, is dit een enorm interessante piste. We moeten in deze crisistijd innoveren en investeren in de toekomst. Vlaanderen mag hierbij de boot niet missen...

Rijden op water? Proeven van de toekomst!

Rijden op water: het lijkt wel een idee geplukt uit een goedkoop stripverhaal. Uw wagen simpelweg aansluiten op de tuinslang, het is inderdaad nog niet meteen voor morgen. En toch zou je denken dat de automobielwereld dezer dagen op weg is naar dit langgekoesterde ideaal. Onlangs ontving ik in het Vlaams Parlement een delegatie van ‘WaterstofNet’, dat initiatieven groepeert en projecten stimuleert die uitgaan van waterstof als drager van energie.

Een auto op waterstof.

De directie van WaterstofNet had voor mij een aangename primeur in petto: in samenwerking met Hyundai stond een heuse brandstofcelwagen voor het parlement geparkeerd. De wagen wordt aangedreven door een elektrische motor, die zijn voeding haalt uit een brandstofcel waar waterstof en zuurstof worden gemengd, met elektriciteit en water als eindproduct. Dus geen ongezonde uitlaatgassen meer.

Ik kan me inbeelden dat de relatieve onbekendheid van de waterstofwagen veel mensen met de wenkbrauwen doet fronsen. Hoe zit het met de kinderziekten, die we ook kennen bij de elektrische wagen? En wat met de infrastructuur? Is dit soort sciencefiction überhaupt wel betaalbaar?

Vanuit mijn ervaring tijdens de rit met deze wagen en de deskundige informatie van de mensen van WaterstofNet en Hyundai, kan ik toch alvast een tipje van de sluier oplichten.

De wagen rijdt geluidloos, best te vergelijken met een elektrische wagen. Dat is zonder meer een pluspunt voor de leefbaarheid in dichtbebouwde gebieden, al moet men wel nog iets bedenken om voetgangers en fietsers erop attent te maken dat een wagen in aantocht is.

Bereik en prestaties van de waterstofwagen zijn vergelijkbaar met die van de traditionele voertuigen zoals we die nu kennen. De wagen waar ik mee gereden heb zou ongeveer 160 km per uur halen en een bereik hebben tot 700 km met één enkele tank waterstofgas.

Door de recente ontwikkelingen op het vlak van compressie van dit gas, moet zelfs aan kofferruimte niet meer worden ingeboet. Ook de veiligheid van dit type brandstof zit snor, want crashtests werden met glans doorstaan. Bovendien is waterstof quasi onuitputtelijk en relatief gemakkelijk aan te maken. Er zit dus echt enorm veel potentieel in de waterstofwagen, en hij kan op zijn minst een valabel alternatief bieden voor wagens met andere vormen van aandrijving, zoals aardgas en elektromotoren.

We moeten voorkomen dat we deze trein van verkeerstechnologische ontwikkeling missen. Natuurlijk is niet iedere innovatie een garantie op onmiddellijk succes. Maar in tijden van crisis is het van belang dat een overheid de juiste keuzes maakt om maatschappelijke en economische meerwaarde te creëren.

De N-VA vraagt uitdrukkelijk aandacht voor deze innovatie rond waterstof als energiebron. Wat de invoering van de elektrische auto betreft, lopen we in vergelijking met onze buurlanden wat achterop. Op het vlak van waterstof zijn we best mee van in het begin.

Enkele bedrijven en instellingen hebben nu al de kennis om Vlaanderen in de kopgroep te plaatsen. De waterstoftechnologie is complementair aan de elektrische aandrijving, die nu al ontwikkeld wordt voor elektrische auto’s, en waar Vlaanderen momenteel een belangrijke rol speelt.

Het grote probleem voor de waterstofwagens blijft de prijs en het ontbreken van infrastructuur om bij te tanken. We hebben nood aan gecombineerde initiatieven vanuit de overheid en het bedrijfsleven om die nieuwe technologie mee te ontwikkelen en betaalbaar te maken, en zo de prijs verder te drukken en investeringen in infrastructuur aan te wakkeren. In Duitsland hebben verschillende partners de handen in elkaar geslagen. Onder impuls van WaterstofNet en met steun van Europa en de Vlaamse Regering kan Vlaanderen dit voorbeeld volgen.

Er lopen hier overigens al enkele waardevolle initiatieven. Binnenkort opent bij Colruyt in Halle een waterstoftankstation waar heftrucks op waterstof gedemonstreerd zullen worden. Constructeur Van Hool heeft inmiddels al meer dan twintig brandstofcelbussen op waterstof geleverd aan de Verenigde Staten en Solvay bouwt momenteel de grootste brandstofcelplant op restwaterstof. Hydrogenics (in Oevel) behoort tot de wereldtop op vlak van productie van waterstof uit (groene) elektriciteit.


Matthias Diependaele

Ik zie in eerste instantie vooral heil in toepassingen voor het openbaar vervoer, waar we met constructeur Van Hool een troef in huis hebben. Bovendien kan een eerste stap worden gezet in de uitbouw van een waterstofinfrastructuur bij De Lijn. Hopelijk kan zo de basis worden gelegd om niet alleen ons wagenpark duurzaam te vergroenen, maar dit ook te gebruiken als economische troef voor Vlaanderen.

Over een zatte sloor en een zwarte dame

2012-02-16T19:09:00.002+01:00

Een blanke vrouw scheldt een Afrikaans meisje uit in een Antwerps restaurant. De vrouw is dronken en bazelt wat over "doppen" en "profiteren". Het Senegalese meisje is geschokt en dient klacht in tegen die vrouw. Met recht en reden. De dame die zich als een zatte "sloor" gedroeg, vertoeft nogal vaak in middens waar men zich ethisch verheven voelt. Men laat ook niet na om dat op geregelde tijdstippen aan de buitenwereld te tonen. Alleen nu is men oorverdovend stil. Men kijkt de andere kant op en vergoelijkt het zelfs. Een bekende collega van de sloor durft zelfs het volgende zeggen: "Als acteurs een glas teveel op hebben, gebeurt het soms dat zij in een geestestoestand komen waarbij een personage het van hen opneemt." Voila, de kous is daarmee af.

Vandaag lees ik dat de sloor zich heeft herpakt en een verontschuldigingenbrief stuurde naar het beledigde meisje. Ze excuseert zich voor haar gedrag en voor haar laattijdig schrijven. Het slachtoffer neemt er vrede mee. Mooi opgelost.

Horen, zien en zwijgen

Het verwerpelijke gedrag van Sien Eggers kan inderdaad ingegeven geweest zijn door drank. Maar de geur die rond de hele zaak hangt ruikt niet naar zoete wijn, maar heeft iets van zuur braaksel. Het bovenvermelde citaat van de collega (Bart Peeters) toont dat men met twee maten en twee gewichten werkt. Ik neem aan dat mevrouw Eggers een toffe dame is. Ik vind ze als kijker ook wel een zotte doos die op de lachspieren werkt. En hoewel ik haar personages al duizend keren onder verschillende namen heb zien opvoeren, geniet ik wel van het verwaaide dametje dat ze telkens weer brengt. De schandpaal hoeft voor mij niet. Maar haar anders zo mondige collega's zwijgen schaamteloos. Zelfs Hugo Camps heeft een bloedende neus. Schrijfster Margot Vanderstraeten formuleert het goed in een opiniestuk in De Morgen: "In datzelfde kader is het verwerpelijk dat bepaalde, zogenaamde progressieve stemmen uit het 'theatermilieu' het nodig achten om voor Eggers in de bres te springen."

Het veroordelend vingertje geldt niet voor de gelijken. Omertà.

Vodje papier

2012-02-15T10:39:00.001+01:00

Velen noemen het saaie materie. In het verleden (en het heden) werd dit als dooddoener gebruikt om elk debat rond staatshervorming te fnuiken. Gelukkig zijn er de stijfkoppen van destijds de Volksunie en vandaag de N-VA. Het onderstaande opiniestuk verscheen gisteren (14/02/2012) in De Morgen en klaagt het gerommel met artikel 195 van de grondwet aan. Wanneer je de professor in het staatsrecht leest, besef je dat dit ingrijpende politieke beslissingen zijn die ons alweer opzadelen met aanstormende problemen.

Om de lezer te dienen plaats ik er het bekende stukje parlementaire geschiedenis van de voorbije 50 jaar bij aangehaald door professor Vuye. Terwijl we ons vandaag vergapen aan "The Iron Lady", vergeten we dat we in ons eigen land ook hoogstaand politiek theater hebben gekend. Leo Tindemans vertolkte met verve de hoofdrol in 1978: "De grondwet is geen vodje papier!" Ik vind zijn spreekstijl overigens een verademing voor onze tijd. Maar dat is uiteraard een kwestie van stijl en smaak...

De grondwetsfraude van de regering-Di Rupo

De grondwetgever van 1831 vond dat men de grondwet slechts met bevende handen mag wijzigen. De herzieningsprocedure (artikel 195) is rigide en kent twee momenten. Eerst moet het Parlement, bij gewone meerderheid, een verklaring tot herziening opstellen. Die verklaring is een lijst van artikels die kunnen gewijzigd worden. Vervolgens dient het Parlement ontbonden en worden verkiezingen georganiseerd. Het nieuw verkozen Parlement kan de grondwet wijzigen met een meerderheid van tenminste 2/3. Alleen de bepalingen vervat in de verklaring tot herziening kunnen gewijzigd.

Hendrik Vuye is professor staatsrecht aan de universiteit van Namen.

De bedoelingen van de grondwetgever waren nobel. Verkiezingen betekent dat de kiezer zich over de toekomstige grondwetsherziening mag uitspreken. Het meerderheidsvereiste van 2/3 maakt dat de herziening een groot draagvlak moet hebben.

Ooit struikelde het Egmontpact over artikel 195. Eerste minister Leo Tindemans (CD&V) bulderde op 11 oktober 1978 in volle Kamer dat de grondwet "geen vodje papier" is. "Ik wil niet dat avonturiers van links of van rechts ooit een precedent van Tindemans zouden inroepen om hun daden goed te praten. (...) Ik verlaat deze tribune; ik ga naar de koning en bied hem het ontslag van de regering aan."

En toch is artikel 195 een vodje papier. In 1919 werd bijvoorbeeld het algemeen meervoudig stemrecht ingevoerd in strijd met artikel 195. De grondwet bepaalde immers dat verkiezingen moesten gebeuren via het cijnskiesrecht. Pas bij de grondwetsherziening van 1920-21 wordt dit rechtgezet.

Vanaf 1951 ontstaan de eerste Europese instellingen. België treedt tot deze instellingen toe, opnieuw zonder de grondwet aan te passen. Deze ongrondwettelijkheid wordt rechtgezet in 1970.

In 1970 werden de (cultuur-)gemeenschappen en de gewesten opgericht, zonder dat deze mogelijkheid was opgenomen in de verklaring tot herziening. Een meer flagrante schending van artikel 195 is niet denkbaar.

De eerste stappen richting democratie, het toetreden tot de Europese instellingen en de eerste stappen richting federalisering, nooit was artikel 195 een hinderpaal. Telkenmale was het een vodje papier en de avonturiers, ze deden maar.

In 1970 werd artikel 195 zelfs helemaal ontbloot. Een grondwetsherziening veronderstelt een 2/3-meerderheid. Maar wat betekent dit? Of anders geformuleerd, hoe dient een onthouding in rekening gebracht? Artikel 195 biedt hierover geen uitsluitsel. Uiteindelijk werd een 'avontuurlijke' oplossing bedacht. In de reglementen van Kamer en Senaat werd ingeschreven dat een onthouding niet wordt meegeteld bij het berekenen van de 2/3-meerderheid. Wat betekent dit? Er zijn 150 volksvertegenwoordigers. Stel dat er 10 afwezig zijn, 137 onthouden zich, 1 stemt tegen en 2 stemmen voor. Dit is voldoende om de grondwet te wijzigen. Maar dit kan de grondwetgever van 1831 toch nooit hebben bedoeld?

Nu vertrekt ook de regering-Di Rupo, voor de gelegenheid aangevuld door Groen en Ecolo, op avontuur. Artikel 195 wordt tijdelijk uitgekleed. Bedoeling is om in artikel 195 in te schrijven dat ook bepalingen die niet werden opgenomen in de verklaring tot herziening, deze keer - en alleen deze keer - toch kunnen gewijzigd worden. Dit kan, omdat artikel 195 zelf werd opgenomen in de verklaring tot herziening gestemd in 2010. Bij een volgende staatshervorming belooft men plechtig artikel 195 opnieuw te eerbiedigen.

Buitenspel

Al in 2003 was de paars-groene regering-Verhofstadt van plan om artikel 195 te versoepelen of tijdelijk buitenspel te zetten. Geen wonder dus dat sp.a, Open Vld en Groen geen moeite hebben met de huidige plannen. Heftig verzet kwam er van CD&V. Fractieleider Hugo Vandenberghe sprak over de "constitutionele striptease" van paars-groen. In 2007 onderstreepte huidig staatssecretaris voor Staatshervorming Servais Verherstraeten in de Kamer nog het belang van artikel 195. Nu poneert dezelfde Verherstraeten op zijn website dat "de eerste steen van de staatshervorming is gelegd" met het akkoord omtrent artikel 195. Zijn de geesten gerijpt? Of heeft CD&V ook deze bocht genomen?

Ook de Franstalige partijen hebben een bocht genomen. Tot voor kort was artikel 195 de waarborg voor het voortbestaan van België. Nu is er eensgezindheid om artikel 195 eventjes te schorsen. De reden hiervoor is overduidelijk, maar de paars-groen-oranje coalitie tracht ze angstvallig te verzwijgen. Het is onjuist te stellen dat men artikel 195 moet buitenspel zetten om de bevoegdheidsoverdrachten te realiseren. Al evenmin moet dit gebeuren om B-H-V te splitsen. Artikel 195 dient buitenspel gezet om een al bij al beperkte hervorming van de Senaat te realiseren, maar vooral om alle compensaties die de Franstaligen hebben onderhandeld in de grondwet te verankeren, zo bijvoorbeeld de mogelijkheid om in de zes randgemeenten te stemmen voor Brusselse lijsten en het uitzonderingsregime inzake de burgemeesters van die gemeenten.

Dit tijdelijk buitenspel zetten van artikel 195 is kennelijk in strijd met artikel 187. Dit laatste bepaalt immers dat de grondwet noch geheel, noch ten dele kan worden geschorst. Het Vlindercompromis van de regering-Di Rupo is niets anders dan een schorsing van artikel 195. Helaas is geen enkele instantie, ook niet het Grondwettelijk Hof, bevoegd om deze schending ongedaan te maken. Dit brengt ons bij een wel heel fundamentele vraag: is een staat waar politici ongestraft de grondwet aan hun laars kunnen lappen eigenlijk wel nog een rechtsstaat? Fraude en fraudeconstructies worden nog steeds zwaar onderschat, stelde John Crombez (sp.a) recent. Inderdaad, grondwetsfraude door politici wordt in België niet gesanctioneerd.

N-VA Groot-Berlare heeft een hart voor de gemeente!

2012-02-13T10:25:00.000+01:00

De Berlaarse N-VA ploeg op het Donkmeer.

Op zondag 12 februari deelde de Berlaarse N-VA afdeling een kleine 1000 pralines uit aan de vele wandelaars en schaatsers op en rond het Donkmeer. De partij trapt daarmee haar verkiezingscampagne af.

“Wij zijn volop aan het schrijven aan ons verkiezingsprogramma. De ploeg die hiermee bezig is, toont via haar inzet en ideeën dat ze echt wel van Groot-Berlare houdt. De pralines die wij hier uitdelen zetten dit nog eens extra in de verf!”, verklaart bestuurslid Marie-Christine Vleminckx.

De partijafdeling durfde het ook aan om openlijk vrouwen aan te spreken om zich actief in te zetten voor de politiek. Met een ondeugend flyertje maakten ze velen nieuwsgierig: “Gde partij zkt tlntvolle vrouw.” “Er bestaat nog een te grote schroom bij vrouwen om zich actief in te zetten voor de politiek. Met deze actie willen we vrouwen hiertoe verleiden”, vertelt de communicatieverantwoordelijke van de afdeling Harry De Paepe.

“Of we succesvol zijn? Dat verklappen we jullie binnenkort!”, besluit Marie-Christine Vleminckx.

Kleine en grote garnalen

2012-02-09T13:38:00.002+01:00

August Landmesser, een eenzame arbeider die Hitler niet groette in 1936.

Het bovenstaande beeld is krachtig. De enkeling die in de massa iets anders durft denken en vooral iets anders durft tonen. August Landmesser was ooit wel degelijk een nazi. Hij was lid van die partij van 1931 tot 1935. De ideeën van Hitler waren toen al ruim bekend. Maar ze gooiden hem uit de club. Zijn vrouw was Joods. Ze braken zijn leven. Het leverde hem zelfs een gevangenisstraf op. In 1941 ruilde hij zijn gevangenisbestaan in voor dat van de Wehrmacht om daarna te verdwijnen in de nevelen van de "Krieg".

Ik las ooit het levensverhaal van Gerd von Rundstedt in een boekje uit een reeks over de Tweede Wereldoorlog . De Duitse veldmaarschalk die in ons collectieve geheugen gegrift staat als de man die het Ardennenoffensief leidde. De man was geheel tegen het plan, maar voerde het desondanks secuur uit. "Befehl ist Befehl". Dat boekje leerde me dat de Duitse ijzervreter von Rundstedt de nazi's haatte. Hij droeg overal waar hij kwam een portret van de Duitse keizer mee en irriteerde er Hitler openlijk mee. Zijn begroeting was steeds het klassieke saluut, nooit de gestrekte rechterarm. von Rundstedt kreeg verschillende malen oneervol ontslag, maar werd verschillende malen teruggeroepen. Hij was een Landmesser op het hogere niveau. Met vele fouten, maar een oprechte overtuiging. Liet het naziregime Landmesser lijfelijk sneuvelen dan martelde het von Rundstedt geestelijk. Hij kreeg immers de opdracht het militair tribunaal te leiden tegen de samenzweerders rond von Stauffenberg. De heren van stand die probeerden uit te voeren, waar velen te bang voor waren: de waan van de nazi's vernietigen door Hitler te doden. Ze faalden, omdat lef ontbrak. Ook von Rundstedt had er te weinig moed voor gehad. Hij zorgde mee voor de neergang van zijn geestesgenoten. Iets wat hem tot zijn dood kwelde.

De kleine garnaal op de foto had dan geen adellijke, noch militaire status om hem te beschermen. Maar hij bezat lef. Het enige wat ze hem nog niet hadden ontnomen.

“Streven naar een doorbraak in Berlare”

2012-02-01T17:19:00.000+01:00

Op maandagavond 30 januari 2012 vond de jaarlijkse ledenreceptie van de N-VA Groot–Berlare plaats in café De Boerenkrijg in Overmere. Hieronder een verslag.

Het goed gevulde café werd eerst door het Zeelse N-VA kamerlid Miranda Van Eetvelde toegesproken. Ze lichtte de nationale politieke situatie voor de leden toe. “Het is vandaag een strijd van één tegen allen. Dit zal ook op lokaal vlak gebeuren. Wees er klaar voor. Laat je niet afdreigen door andere partijen, maar geloof in de eigen kracht.”, maande het kamerlid de aanwezigen aan.

Daarna verwelkomde lokaal voorzitter Marnic De Wilde de leden en bedankte hen voor de komst: “Zoals iedereen ondertussen al weet zal het jaar 2012 voor onze afdeling een belangrijk jaar zijn. Op 14 oktober kunnen we als N-VA Groot-Berlare een doorbraak realiseren in de gemeentepolitiek. Daarvoor zullen we de komende weken en maanden keihard moeten werken.”

Voorts vertelde de voorzitter dat alle leden werden bezocht door bestuursleden van de partij: “Wij hebben bewust deze strategie gekozen omdat we de mening van de leden zeer belangrijk vinden. Uit deze bevraging hebben we zeer bruikbare tips gekregen in verband met het schrijven van ons programma en de lijstvorming. Wat echter het meest opvallende was, was het enthousiasme dat er leeft om ook in Groot-Berlare de N-VA op de politieke kaart te zetten.”

Na een warme oproep om de partij te ondersteunen op allerlei manier besloot Marnic De Wilde: “Samen kunnen we ervoor zorgen dat 14 oktober een succes wordt voor onze afdeling!”

Bart De Wever over "Mijmeringen uit Chartwell'

2012-01-24T20:21:00.000+01:00

Dinsdagmiddag kreeg ik een reactie in mijn mailbox.

Het luidt:

" Ik heb uw blogs op "Mijmeringen uit Chartwell" gelezen en ik moet toegeven dat ik van een aantal stukjes werkelijk genoten heb.

Ikzelf lijd ook aan een milde vorm van anglofilie, en wist dus vooral die stukjes te appreciëren. In stijl en taalbeheersing moet ik u duidelijk geen lessen geven, u beheerst het Nederlands in al zijn fijnzinnigheden. Ook uw bondige, scherpe zinnen vind ik een verademing. Ik ben benieuwd naar volgende blogs en zal dan ook proberen regelmatig naar "Mijmeringen uit Chartwell" terug te keren.

Met vriendelijke groet,

Bart De Wever "

Ik ben wel een beetje trots. Het stimuleert mij alleen maar om verder te doen!

Something old, something Newt…

2012-01-23T22:10:00.001+01:00

“Nihil novi sub sole” ofwel “Niets nieuws onder de zon”. De gevleugelde uitspraak wordt vaak aan de Romeinen toegeschreven terwijl het gewoon een bijbels citaat is (voor de geïnteresseerden: het boek Wijsheid, 1:9). De zegswijze komt vaak bij me op wanneer ik de artikels over de primaries van de Amerikaanse Republikeinen lees. Ik vind het eigenlijk verbazingwekkend dat we ons allemaal vergapen aan de voorverkiezingen van de oppositiepartij in de V.S. De pers maakt er een grotere show van dan het al is. Maar sinds de beruchte verkiezingen van het jaar 2000, waar de keuze Gore of Bush was, is niets meer hetzelfde, hoewel…

Het logo van de Republikeinen

Contract with America

De laatste weken weet mijn krant me te vertellen dat de Republikeinen radicaliseren. Ze wandelen weg van het pad van het compromis. Nochtans heb ik hier in mijn boekenkast een boekje staan dat me toch het tegendeel doet geloven. Ik kocht het ding in ’96 of 97. “De Conservatieve Golf” is een werkje van de Nederlandse journalist Hans Wansink. In zijn tweede hoofdstuk (“ Het conservatieve temperament”) vertelt de Nederlander over de “landslide” verkiezingsoverwinning voor de Republikeinse partij op 8 november 1994. Het maakte toen een einde aan een veertigjarig bewind van de Democraten in het Amerikaanse Congres. De Republikeinen verloren geen enkel terrein. Elke gouverneur, senator of congreslid bleef voor die partij op post. De Democraten werden massaal wandelen gestuurd. Aan de basis van deze grote overwinning lag het “Contract with America”. Dit manifest wilde afrekenen met het beleid van president Bill Clinton. Het Contract zou de Verenigde Staten redden van haar ondergang. Het beloofde het Congres aan banden te leggen. Boekhouders gingen het Congres doorlichten voor verspilling, fraude en misbruik. Belastingen kon men nog enkel verhogen met een drie vijfde meerderheid. Het zou de States weer “a great country to live in” maken.

De belangrijkste man van Amerika

De voornaamste auteur van dit contract heet Newt Gingrich, de voorzitter van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Volgens Wansink toen: “ (…) de belangrijkste man in Amerika geworden.”[1] De grote Republikeinse zege kwam er door zijn toedoen. Hij kon de modale Amerikaan bekoren met zijn manifest. De harde kern van Gingrich’ kiezers waren toen mannen die tussen de vijftienduizend en dertigduizend dollar per jaar verdienden. De Joe Sixpack van nog geen twintig jaar geleden had het gevoel dat zijn Amerika werd bedreigd. Deze kiezer was fel gekant tegen het voortrekken van minderheidsgroepen, tegen een belasting verslindende overheid en stoorde zich aan het immer aanwezige gebrek voor christelijke normen en waarden. Het “Contract with America” toonde een radicalisering van de Republikeinen. Een aantal wetsvoorstellen van toen:

Gingrich op de cover van Time Magazine in 1995

- The Taking Back Our Streets Act. Bezuinigen op sociaal werk voor criminelen, betere voorzieningen om de doodstraf te voltrekken, meer gevangenissen.

- The Personal Responsability Act. Geen bijstand meer voor jonge moeders, bezuinigingen op welzijnsprogramma’s.

- The Family Reinforcement Act. Versterking van de hulp aan kinderen, belastingsverlaging bij adopteren en voor ouders met thuiswonende kinderen. Hardere wetten tegen kinderporno.

- The Job Creation and Wage Enhancement Act. Stimuleren van het kleinbedrijf, minder belasting op kapitaalwinst, minder regulering.

- The National Security Restauration Act. Geen Amerikaanse soldaten onder commando van de V.N. Geen bezuinigingen op defensie.

Van 9/11 was nog geen sprake. Vandaag lijkt de man opnieuw succes aan te boren met een geüpdatete versie van dat programma.

I did not have sex with that woman

Ik herinner me de scènes op televisie midden jaren ’90 van Gingrich, een grijze molligaard, die er alles aan deed om Clinton van zijn stoel te krijgen. Hij dwong Clinton ertoe te liegen voor miljoenen Amerikanen en de wereld. “I did not have sex with that woman”, het beroemdste citaat van de oud-president kwam er omdat Gingrich het wilde. Dat de voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden het vandaag in zijn kiesstrijd hard speelt, hoeft niet te verwonderen. De historicus (met proefschrift over het Belgische koloniale beleid in Congo) begon zijn politieke carrière in 1979. Maar ironisch genoeg hield hij het in 1999 voor bekeken, omdat zijn blazoen door overspel en geruchten van fraude was besmeurd. Nu lijkt hem dat niet langer te deren.

Er is een realistische kans dat deze ervaren rot de uitdager wordt van Barack Obama. Hij is intelligent en gewiekst. Hij leidde zijn partij ooit naar de grootste parlementaire overwinning in jaren en gebruikte argumenten en veel modder om dat doel te bereiken. Dat Mitt Romney nu probeert kiezers terug te winnen door te wijzen op zijn eigen ervaring als gouverneur kan alleen maar voordelig werken voor de oude vos. Newt Gingrich heeft het meeste ervaring in de wereld van Washington, maar presenteert zich desalniettemin als de outsider. There’s nothing new to Newt…

[1]Wansink Hans, De conservatieve golf, Amsterdam 1996.

Correct en beschaafd blijven

2012-01-22T19:22:00.002+01:00

Op 21 januari verscheen dit artikel van Eric Donckier, politiek journalist bij Het Belang van Limburg. Hij beschrijft bondig, en naar mijn mening, correct de crisis rond minister Muyters. Het is ook een, alweer, terechte oproep naar meer beleefdheid in de politiek.

Philippe Muyters blijft minister van de Vlaamse regering. Althans voorlopig. Want volgende woensdag wordt er in het Vlaams Parlement gestemd over een motie van wantrouwen jegens de minister. Wie weet welke mails er tegen volgende week nog allemaal uitlekken.

Nu, op dit ogenblik is er geen enkel doorslaggevend argument voor het ontslag van de minister. Moest hij gelogen hebben, dan zou dat wél het geval zijn. Daar ziet het niet naar uit. Het Vlaams parlement en dus ook de oppositie in dat parlement kreeg alle documenten die het vroeg over de afrekening van de begroting 2009. Indien nu twee jaar later zou blijken dat er iets mis is met die documenten, dan is niet alleen minister Muyters toen in de fout gegaan maar ook de oppositie. Omdat ze die documenten toen niet gelezen heeft. Bovendien, de begroting 2009 was niet die van Philippe Muyters (N-VA) maar nog die van Dirk Van Mechelen (Open Vld).

Muyters moest na de regeringswissel in juli 2009 proberen te redden wat er nog te redden viel van die begroting. Ook het taalgebruik in de mail is geen reden om de minister te doen opstappen. Was dat wel het geval, dan had eerder ook minister Ingrid Lieten haar ontslag moeten nemen toen ze haar collega’s in de Vlaamse regering vergeleek met uit teflon en beton opgetrokken gevoelloze karikaturen. En had ook Sven Gatz, de toenmalige fractieleider van Open Vld in het Vlaams Parlement, ontslag moeten nemen toen hij ministerpresident Kris Peeters vergeleek met een aap: “Hoe hoger de aap kruipt, hoe meer men zijn bloot gat ziet.” Overigens, het waren niet Lieten en Muyters die de bewuste mails schreven, wel hun medewerkers.

Dit neemt niet weg dat het taalgebruik in die mails, de manier waarop politici elkaar in het parlement proberen te vernederen en de persoonlijke aanvallen - premier Di Rupo weet daar alles van - een probleem is. Het is immers de perfecte en helaas ook ontluisterende illustratie van de manier waarop partijen en politici met elkaar omgaan.

Zeer zeker, we zijn er ons helemaal van bewust dat partijen tegenover elkaar staan, dat ze verschillende programma’s hebben, dat ze hun visie op de maatschappij proberen door te drukken, dat hun dat gevraagd wordt door hun kiezers. We begrijpen dat ze dat ook duidelijk willen maken voor de publieke opinie, dat ze zich profileren. Maar dat kan ook op een correcte en beschaafde manier gebeuren. Politici moeten ophouden met hun eigen nest te bevuilen. Dat is niet goed voor de politiek en uiteindelijk ook niet goed voor ons.

Eric Donckier

Tobback en langer werken

2012-01-17T19:48:00.001+01:00

Een man met een idee: op de achterzijde van het aanslagbiljet voor de belastingen zouden de hoofden moeten komen van de bestuurslui van de Belgische banken. "Zo weten ze wie verantwoordelijk is voor het feit dat ze zoveel belastingen moeten betalen".

Indien u nu volop aan het gokken bent (in de veronderstelling dat u het nieuws niet volgde), verklap ik al: neen, het is niet Filip De Winter. Had gekund, geef ik toe. Nee, Jean-Marie Dedecker heeft dit ook niet uit zijn koker gehaald. Het is de jonge Tobback! U weet wel, Bruno. Het was een zelf gevonden voorstel voor minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V). Hij sprak zijn gevleugelde woorden op 15 januari uit op de jaarlijkse sp.a-nieuwjaarsreceptie.

"Plattekes"

Hij ging verder: "Want waarom kan de werknemer begrip opbrengen voor het feit dat hij langer zal moeten werken, maar snappen de bankiers niet dat zij geen aanspraak kunnen maken op bonussen?"

Hij heeft een punt, dat erken ik zeker. Maar zijn uitspraak over het aanslagbiljet vond ik een beetje "plattekes", op zijn schoon Vlaams gezegd. Siegfried Bracke tweette erover: "Ben geen fan van banken maar Tobbacks "Print foto's van banktop op belastingsbrief" is VB-praat, tegen beschaving". Gelijk heeft de N-VA parlementair.

Rood en geen brood

Misschien moet iemand maar eens voorstellen om de ministers van pensioenen sinds 1980 op het aanslagbiljet te plaatsen? Het vergrijzingsprobleem is toch ondertussen al lang gekend! Al jaren waarschuwt men ons voor de aankomende moeilijkheden. "Waarom zouden we begrip opbrengen om langer te werken, maar snapten sommige beleidsmakers niet dat deze problemen aangepakt moesten worden", denk ik dan zo bij mezelf.

Om u te dienen zocht ik de excellenties van pensioenen even op op Wikipedia. Mijn oordeel is niet zo relevant wanneer u de lijst ziet. U oordeelt zelf wel...vermoedelijk niet zonder enige verontwaardiging.

1980 : Herman De Croo (PVV)
1980-1988 : Pierre Mainil (PSC) (vanaf 1981 staatssecretaris)
1988-1990 : Alain Van der Biest (PS)
1988-1990 : Leona Detiège (SP) (staatssecretaris)
1990-1992 : Gilbert Mottard (PS)
1990-1992 : Leona Detiège (SP) (staatssecretaris)
1992-1994 : Freddy Willockx (SP)
1994-1999 : Marcel Colla (SP)
1999 : Jan Peeters (SP)
1999-2004 : Frank Vandenbroucke (SP)
2004-2007 : Bruno Tobback (sp.a)
2007-2008 : Christian Dupont (PS)
2008-2009 : Marie Arena (PS)
2009-2011 : Michel Daerden (PS)
2011-heden : Vincent Van Quickenborne (Open VLD)

Nieuwjaarsreceptie van de N-VA te Gent

2012-01-15T11:09:00.001+01:00

Hier vind je het VRT-verslag:

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/nieuws/politiek/1.1196219

Het VTM-verslag:

http://vtm.be/nieuws/binnenland/81218-kritiek-n-va-op-vlaamse-partijen

Dit schrijft Knack:

‘We zijn nog maar pas begonnen’ (Bart De Wever)

Bart De Wever © Belga

zondag 15 januari 2012 om 08u21

Volgens N-VA-voorzitter Bart De Wever is de N-VA de kracht van de verandering en ‘wij gaan door tot ze komt’.

In zijn nieuwjaarstoespraak heeft N-VA-voorzitter Bart De Wever uitgehaald naar de traditionele Vlaamse partijen. CD&V, Open VLD, SP.A hebben de Vlaming laten vallen door een federale regering te vormen zonder de N-VA en leggen zich nu binnen die regering neer bij een "status quo". Vlamingen die veranderingen willen, moeten de N-VA steunen. "N-VA is de kracht van de verandering en wij gaan door tot ze er komt", zo zei N-VA-voorzitter Bart De Wever op de nieuwjaarsreceptie van zijn partij in Gent.

Alternatief voor traditionele partijen.

Met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van oktober wil de N-VA zich ontpoppen als alternatief voor de traditionele partijen. De Vlaams-nationalisten willen de electorale groei van de voorbije jaren doorzetten en in zoveel mogelijk Vlaamse steden en gemeenten mee gaan besturen.

Volgens voorzitter De Wever is zijn partij intussen in 95 procent van Vlaanderen actief en is het aantal leden op 1 jaar tijd met 10.000 toegenomen tot bijna 25.500. Die groei vertaalde zich ook naar de opkomst op de nieuwjaarsreceptie. De zaal aan de Gentse Wiedauwkaai barstte uit zijn voegen en bleek te klein. "Er is al 2.000 man aanwezig en er staan nog 600 mensen aan de deur", aldus De Wever.

Tegelijk waarschuwde de N-VA-voorzitter voor te hoge verwachtingen bij de gemeenteraadsverkiezingen. "Ondanks onze sterke groei hebben wij op lokaal vlak nog een heel grote achterstand op de traditionele partijen. En we gaan die achterstand heus niet in één verkiezing kunnen wegwerken. Zij die dat denken, dwalen en organiseren onze nederlaag", klonk het. "Onze ambitie moet zijn om minstens een flink deel van die achterstand ten opzichte van de traditionele partijen in te lopen", aldus De Wever.

Tegen N-VA

In zijn toespraak richtte De Wever zijn pijlen vooral op Open VLD, CD&V en SP.A. Zij zijn zonder de N-VA, de grootste Vlaamse partij, in de regering gestapt. Een regering onder leiding van de PS die kiest voor het "status quo" en die "als eerste doel lijkt te hebben de N-VA terug te dringen".

Daarnaast hebben de traditionele Vlaamse partijen volgens De Wever hun eigen Vlaams programma "laten vallen". "In plaats van samen met de N-VA schouder aan schouder te knokken voor Vlaamse autonomie en goed bestuur, knokken ze nu schouder aan schouder met de PS tegen de N-VA".

Volgens De Wever kiest zijn partij voor een heel andere koers. "De N-VA is de kracht van de verandering en wij gaan door tot ze komt. Ons verhaal is niet ten einde, we zijn nog maar pas begonnen", aldus De Wever. (Belga/TE)

Een nieuwe ploeg in het nieuwe jaar?

2011-12-28T10:47:00.003+01:00

Berlare loopt blauwe plekken op. De gemeentebegroting kent voor het eerst een tekort van om en bij 1,6 miljoen euro. De aanbesteding van het nieuwe administratief centrum (kostprijs geraamd op 3,3 miljoen euro) wordt doorgeschoven naar het nieuwe gemeentebestuur van 2013. Zo kan men toch nog zeggen dat er een totaal overschot van 4,3 miljoen euro is.

Op! Op! Alles is op!

Er is de voorbije jaren veel, heel veel, misschien te veel geïnvesteerd in onze gemeente. De aankoop van het kasteeldomein, de heraanleg van het Donkoeverpark, de aankoop van de vroegere AMI voor een A.C. Daarbovenop moet de brandweerkazerne worden vernieuwd, heeft de jeugd nood aan een nieuw ontmoetingscentrum en de ouderen van dagen wachten op nieuwe serviceflats aan de Gaver. Als toemaatje was er die belastingverlaging. Maar het zijn de economisch barre tijden die een tekort in de gemeentebegroting veroorzaken. Zo vertelt men ons.

De geschiedenis herhaalt zichzelf

Berlare wordt bestuurd door een paarse ploeg. Die ene rode schepen wordt wel eens over het hoofd gezien, maar we zitten wel degelijk met een liberaal/socialistisch bestuur. Er zijn parallellen te trekken met onze nationale politiek. Net als in 1999 waren de mensen het oranje bewind moe. Net zoals in 1999 nam in Berlare een blauwe voorman vijf jaar geleden de bestuursfakkel over. Er waaide een nieuwe paarse wind door onze gemeente. De hoerastemming herinnert aan de Verhofstadtjaren. De zorgvuldig opgespaarde centen geeft men vlotjes uit. De oppositie waarschuwt voor begrotingstekorten, maar die woorden worden weggelachen.

De paarse jaren

Herinnert u het zich nog? De groots opgezette volksraadpleging in 2001 over de ambtenarij. Het kostte veel geld en bevatte belachelijke vragen als: "Wil u goede of slechte openbare diensten?" Of het Zilverfonds? Dit zou onze pensioenproblemen oplossen, maar het werd en is een lege doos. De verkoop en het terug huren van overheidsgebouwen, de overname van de pensioenfondsen van NMBS en Antwerpse Haven, de angel van B-H-V door de hervorming van de kieswetgeving, etc. Alles in functie van valse sluitende begrotingen en de eigen machtspositie. Maar de gaten voor de toekomst werden geslagen. Of met de woorden van Knack hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert : "Anders gezegd: acht jaar lang werd België geregeerd door een sympathieke politieke oplichter". Toen werden deze zaken zeker aangeklaagd. Zo beschreef Geert Bourgeois in zijn boek "De Puinhoop van Paars-Groen" het wanbeleid van Verhofstadt I. Het boek kreeg lof van de journalistiek en de politieke analisten. De machthebbers lachten het weg. Vandaag zitten we ermee. Met nota bene dezelfde partijen aan het roer.

Bont en blauw

Hopelijk is de analogie met paars Berlare beperkt. Maar indien we dezelfde ploeg nog zes jaar laten verder gaan, eindigen we met een financiële puinhoop. "Je maakt paars en je eindigt bont en blauw" orakelde Louis Tobback in 1995.

When bankers were good...

2011-12-27T11:12:00.000+01:00

Hieronder een interessante kijk op de (r)evolutie in het denken van de bankiers. In een goeie honderd jaar tijd verloor Scrooge zijn schaamte voor het gevolg van zijn daden. Er is vandaag wat grondig fout in het ethische denken van de geldwisselaars...men bezit er schijnbaar geen. Een 21ste eeuwse Ebenezer zou de geest van Jacob Marley mooi wandelen sturen.

Toen godsdienst werd weggegomd uit het openbare leven kwam er weinig of niets voor in de plaats. De problemen van vandaag tonen een moreel en financieel deficit. Het kind met het badwater...in deze kersttijd des te meer symbolisch.

'Was het beter toen bankiers in God geloofden?'

- opiniebijdrage van Peter de Waard in de Nederlandse "De Volkskrant"-

Gelovige bankiers wilden in de 19e eeuw graag nog voor hun dood van hun geld af, uit angst om in de hel te moeten branden. De huidige generatie bankiers vreest God niet meer, schrijft Volkskrant-redacteur Peter de Waard.

'Wederom zeg Ik u, het is gemakkelijker voor een kameel door het oog van de naald te gaan dan voor een rijke het Koninkrijk Gods binnen te gaan.' Dit zei Jezus in het Evangelie naar Matteüs tot zijn discipelen nadat een rijke jongeling weigerde al zijn bezittingen aan de armen te geven in ruil voor het eeuwige leven.

In de 19de eeuw kenden bankiers niet alleen de Bijbel, ze lazen die ook en geloofden dat ze bij de hemelpoort ter verantwoording zouden worden geroepen.

Bankiers wilden graag in hun aardse bestaan veel geld verdienen, maar ze wilden niet rijk sterven. Het delen van hun vermogen met anderen was niet voldoende, ze wilden er voor hun dood eigenlijk helemaal van af. En de weg daarvoor was de filantropie.

Vorige maand was op de BBC een documentaire te zien over een aantal Britse bankiers in de Victoriaanse tijd: When bankers were good. Daaruit bleek dat veel van de Britse bankiers uit de industriële revolutie hun vak als een bijna religieuze roeping zagen. Families als de Barclays en de Lloyds - de grondleggers van de huidige Barclays Bank en Lloyd TSB, wier bazen nu zichzelf met grote bonussen belonen - vonden dat het vak hun de mogelijkheid bood goede werken te doen.

Bankiers in het 19de-eeuwse Groot-Brittannië kwamen vaak voort uit de Quakers-beweging, het Genootschap der Vrienden dat overtuigd is dat in ieder mens iets van een God schuilt. Elisabeth Fry, die tot de Gurney-bankiersfamilie behoorde, gaf al haar geld weg aan onderwijs en heropvoeding van gestraften die in Victoriaanse gevangenissen crepeerden. George Peabody, grondlegger van de eerste zakenbank Peabody, stak in die tijd al zijn geld in de huisvesting voor armen in de Londense sloppenwijken, waar nu nog altijd 50 duizend Londenaren wonen.

Angela Burdett-Coutts - de erfgename van de oprichter van Coutts, het meest exclusieve bankiershuis van Londen dat onder meer de koninklijke familie als klant had - beschouwde haar rijkdom als een vloek. Zij stak haar erfenis in scholen, ziekenhuizen, bibliotheken en waterleidingbedrijven.

Nathan Rothschild, de erfgenaam van het bekende bankiershuis Rothschild, richtte de Four Percent Dwellings Company op die woningen bouwden voor joden in de East End maar was ook medefinancier van de Londense moskee.

Al deze bankiers waren bang dat ze voor hun graaizucht voor eeuwig in de hel zouden branden. Sommigen, zoals Scrooge in Dickens' A Christmas Carol, werden al tijdens hun levens door geesten ter verantwoording geroepen. De huidige generatie bankiers vreest God noch spoken en is vast voornemens rijk te sterven. Het enige wat rest is ze te belasten. Zo zwaar mogelijk.

^{Peter de Waard is redacteur van de Volkskrant.}

Kerstbomen

2011-12-26T21:41:00.000+01:00

Onderstaand gedicht door de grote T.S. Eliot beschrijft de verwondering van een kind en de bewondering voor het Kind.

Een vertaling van het gedicht heb ik niet...en wil ik niet.

Ik wens allen oprecht een zalige Kerst toe!

The Cultivation of Christmas Trees

T. S. Eliot (1954)

T. S. Eliot

There are several attitudes towards Christmas,
Some of which we may disregard:
The social, the torpid, the patently commercial,
The rowdy (the pubs being open till midnight),
And the childish - which is not that of the child
For whom the candle is a star, and the gilded angel
Spreading its wings at the summit of the tree
Is not only a decoration, but an angel.

The child wonders at the Christmas Tree:
Let him continue in the spirit of wonder
At the Feast as an event not accepted as a pretext;
So that the glittering rapture, the amazement
Of the first-remembered Christmas Tree,
So that the surprises, delight in new possessions
(Each one with its peculiar and exciting smell),
The expectation of the goose or turkey
And the expected awe on its appearance,

So that the reverence and the gaiety
May not be forgotten in later experience,
In the bored habituation, the fatigue, the tedium,
The awareness of death, the consciousness of failure,
Or in the piety of the convert
Which may be tainted with a self-conceit
Displeasing to God and disrespectful to children
(And here I remember also with gratitude
St.Lucy, her carol, and her crown of fire):

So that before the end, the eightieth Christmas
(By "eightieth" meaning whichever is last)
The accumulated memories of annual emotion
May be concentrated into a great joy
Which shall be also a great fear, as on the occasion
When fear came upon every soul:
Because the beginning shall remind us of the end
And the first coming of the second coming.

EENMALIGE PETITIE VOOR EXCELLENT ONDERWIJS

2011-12-14T07:57:00.000+01:00

Ik wil even de aandacht vestigen op onderstaande petitie.

Is u het met de stellingen eens? Dan rest u niets anders dan ze te onderschrijven!

---------------------------------------------------------------------------------------

Aanleiding voor deze eenmalige petitie is de CANVAS-uitzending van Drie Generaties Leraars (aflevering 7 op 22 november 2011). Op de CANVAS-site lezen we:

Het familieverhaal begint met de 87-jarige Germaine Arslyder uit Waregem. Ze was een van de eerste vrouwen in het onderwijs. Met hart en ziel zette Germaine zich in voor de leerlingen. Ze trachtte hen te motiveren en te emanciperen.
Haar zoon Germain trad in haar voetsporen. Hij studeerde klassieke filologie. Maar hij gaf vooral zijn lievelingsvak, geschiedenis, om zo de blik van zijn leerlingen te verruimen. Een van zijn studentes was zijn eigen dochter Sofie. Zij werkte dertien jaar als onderwijzeres, maar was op de duur de regelgeving beu. Sofie: “Als papiertjes belangrijker worden dan de leerlingen, dan stop ik ermee...”

Het familieverhaal heeft vele mensen beroerd en zelfs ontroerd.
Eigenlijk is het een geweldig pleidooi voor persoonsgerichte vorming in de scholen, voor leraren die met hart en ziel lesgeven, voor leraren die met leerlingen en niet met papieren bezig zijn...

Gaat u akkoord met dit pleidooi, zet dan uw naam onder de petitie. De zes actiepunten waarachter u zich met deze petitie schaart, zijn:

Onderwijs moet de volledige mens vormen. Het moet meer interesse tonen voor ‘volkomen’ mensen, minder voor ‘bruikbare’ mensen. Onderwijs is daarbij niet vies van kennis maar stelt dat kennis een belangrijke vormende waarde heeft.
Een degelijke, praktijkgerichte, professionele lerarenopleiding met aandacht voor een stevige kennisbasis én voor excellent lesgeven (geen “theoretische lerarenfabrieken”).
Minder toevertrouwen aan papier, meer vertrouwen in leraren.
Duidelijke en hanteerbare leerplannen (geen “dikke telefoonboeken”).
Pedagogisch begeleiders die nog (deeltijds) in de klas staan en die alleen vraaggestuurd werken (als de leraar dat dus nodig acht...).
Inspecteurs die uitsluitend de leeropbrengsten van de leerlingen evalueren, met respect voor de – door de wet gewaarborgde – pedagogische vrijheid van de leraren (ter vergelijking: in Finland worden jaarlijks enkele scholen op toevallige wijze geselecteerd en worden kort na die selectie de leerresultaten van hun leerlingen getoetst).

Reeds 236 sympathisanten schaarden zich achter deze standpunten: TEKEN HIER !

Voor één keertje: Hugo Camps!

2011-12-11T19:08:00.001+01:00

De schrijfsels van Hugo Camps kunnen me doorgaans weinig bekoren. Vaak teert de man op de belediging. Zijn stijl ligt me niet. Maar af en toe schrijft hij iets waarmee ik het eens ben. Dan knik ik instemmend om me vervolgens te verbazen dat ik net instemmend knikte met Camps.

Het onderstaande verscheen voorbije week in zijn dagelijkse column in De Morgen. Hij behandelt de vriendschappelijkheid tussen De Wever en Vande Lanotte.

Ik ben blij dat dergelijke verhouding (nog) kan. De politieke discussies zijn de voorbije jaren bitser en bitterder geworden. Maar laat een politieke overtuiging toch geen reden zijn om mensen te mijden. In mijn vriendenkring tref ik socialisten, liberalen, christendemocraten tot zelfs communisten aan. Ik vind dit goed. Want geef nu zelf toe: wat is er nou leuker dan af en toe eens goed weerwerk te geven? Om dan vervolgens de discussie glimlachend door te spoelen met een pint...of drie.

Hoogstandje - 08/12/2012

Johan Vande Lanotte en Bart De Wever lieten de partijgrenzen achter zich. Ze spraken respect uit voor elkaar. De Wever schreef het voorwoord voor het boek van Vande Lanotte. Ik wil er geen idylle van maken, maar het is toch een hoogstandje van menselijke verhoudingen dat zeer welkom is in de Wetstraat.

In de politieke strijd van elke dag zullen ze elkaar weer bestrijden, want dat is nu eenmaal het spel van meerderheid en oppositie. In sommige Europese parlementen wordt die uitsplitsing soms overstegen. Wij hebben die traditie niet. Coalitie en oppositie staan hier altijd als frontlijnstaten tegenover elkaar. Dat is jammer, want het leidt tot gemechaniseerde politiek. Zeker nu een indringende beleidsomslag en een grote staatshervorming in het geding zijn, horen parlementaire scheidslijnen soms zichzelf op te heffen.

Wishful thinking?

N-VA en sp.a waren tijdens de onderhandelingen bepaald niet vriendelijk voor elkaar. Er was zelfs sprake van ideologische stemmingmakerij. Ook daarom was het vriendschappelijke gebaar van Vande Lanotte en De Wever een moment om te koesteren. Waar nog woorden vallen, vallen geen doden. En er zijn ook geen tien manieren om de euro te redden. Zoals er geen vijf wegen zijn die naar institutionele pacificatie leiden.

Hugo Camps

(bron: De Morgen)

Cyberpesten:ervaringen uit de praktijk

2011-12-09T10:53:00.002+01:00

Onderstaande tekst is de toelichting die ik gaf over cyberpesten op de 5de infoavond van DMDLAB in CC Belgica te Dendermonde.

Pesten is van alle tijden

Ik hoef u niet te vertellen dat pesten bestaat sinds de mensheid hier op aarde rondloopt. Maar wat is pesten? Om van echt pesten te spreken moet het gedrag voldoen aan drie voorwaarden. Ten eerste moet er de intentie zijn om te kwetsen. Geplaag onder vrienden is geen pestgedrag. Ten tweede moet het gedrag zich herhaaldelijk voordoen. En tenslotte moet er sprake zijn van machtsonevenwicht. De schoolomgeving is van oudsher daarvoor een geschikte “arena”.

Een onderzoek in het vaktijdschrift voor leraren “Klasse” (2008) wees aan dat 3 tot 8 % van onze kinderen wordt gepest. Dit cijfer kan je samenvatten tot ongeveer 1 kind per klas. U moet daarbij weten dat, als rotte kers op de stinkende taart, Vlaanderen dé koploper is op het gebied van pesten. Een trieste toppositie…

Cyberpesten

Cyberpesten is het klassieke pestgedrag in een modern jasje. Alleen is het driester en intensiever. In deze pestvorm kent het slachtoffer géén rust. Voor de grote internetdoorbraak werd je op school gepest, je ging naar huis en het was doorgaans voorbij. Niemand belde je op je vaste lijn op om je te pesten. Je vader kon immers opnemen.

Maar de wereld van de jongere is grondig veranderd. De mobiele telefoon is allang geen telefoon meer. Het is een verlengstuk van de persoonlijkheid geworden. Je wordt gewekt door een sms’je dat je begroet met “kuthoer”. Op weg naar school krijg je op je gsm nog zo’n paar vriendelijke woorden toegeslingerd. Wie weet duikt er ook nog één of andere bewerkte, smakelijke foto van jezelf op dat kleine beeldscherm. Op school staan de pestkoppen er in levende lijve. Ze pesten je de hele dag door. Op weg naar huis herhaalt het ochtendritueel zich. Wanneer je dan - uiteraard om je huiswerk te maken - je pc aanschakelt, merk je op allerlei sociale netwerksites dat er geen einde aan komt. Je gsm piept nog een keer voor je slapen gaat…

Dit is geen overdreven scenario. Het heeft al meermaals op deze manier plaatsgevonden. Het leidde al tot zelfmoord. Hier heb ik, gelukkig maar, nog geen rechtstreekse ervaring mee. Maar u kan het zich wel inbeelden hoe moeilijk het voor een school is om dit fenomeen te bestrijden.

Praktijkervaring

Vooral toen online pesten opkwam, merkte je hoe onhandig scholen hiermee omgingen. In 2004 werd ikzelf geconfronteerd met een geval van cyberpesten. Het was iets volledig onbekend voor mij. Een meisje werd via Windows Messenger (MSN, de hype van die jaren) gepest. Leerlingen beweerden dat ze had gestript voor een jongen uit een andere klas. Via MSN en haar GSM werd ze voortdurend uitgemaakt voor de goorste dingen die je kan bedenken. Het taalgebruik was echt grof. Ze toonde me prints van de gesprekken. Uiteindelijk beslisten we het probleem vrij klassiek aan te pakken. De kopstukken werden aan de tand gevoeld en afgedreigd met uitzetting uit de school. Het verhaal bleek compleet verzonnen. Opgelost zou u denken. Het probleem verschoof zich naar andere handelingen. Achteraf bleven mijn collega,die samen met mij het probleem aanpakte, en ikzelf achter met een slecht gevoel.

No-Blame methode

De school moet meegaan met de tijd. Daarom bestaat er vandaag op mijn huidige school een grondig anti-pestbeleid. We baseren ons op de No-Blame methode. Het stapt weg van die klassieke repressieve aanpak. Pesten los je niet op door straffen uit te delen.

Wanneer een leerling naar onze vertrouwensleerkracht, vertrouwensleerlingen of iemand anders stapt, dan kan die steevast rekenen op een luisterend oor. Daarop wordt de No-Blame methode aan het slachtoffer voorgelegd. Samen met het slachtoffer stelt de vertrouwenspersoon een groepje samen bestaande uit pesters, mondige en positieve medeleerlingen en meelopers. De leerling bepaalt zelf wat wel en niet wordt verteld. De leerling moet zich voorbereiden op het gesprek met het groepje door zijn / haar gevoelens (vaak via een gedicht) neer te pennen.

In de tweede fase wordt het samengestelde groepje geconfronteerd met het probleem. Er wordt niet met de vinger gewezen. Aan het groepje wordt gevraagd om te situatie te helpen verbeteren. De pestkoppen krijgen mee verantwoordelijkheid in het oplossen van de situatie. De tekst of het gedicht van het slachtoffer is een methode om in te spelen op de gevoelens van de medeleerlingen. De details van het pestgedrag worden niet vermeld, de pesters worden niet benoemd en niemand wordt gestraft. Elk groepslid doet dan een voorstel om het leven van het slachtoffer aangenamer te maken. Uiteraard laat de begeleider alleen maar uitvoerbare voorstellen toe. De groep krijgt dan een hele week de verantwoordelijkheid om de afspraken in het gesprek goed op te volgen. Op het einde van die week wordt elk lid van die groep individueel aangesproken en de begeleider peilt naar de bevindingen van het groepslid. Deze aanpak stopt wanneer het slachtoffer vindt dat het probleem is opgelost.

Tot nu toe heeft onze school met deze aanpak alleen maar positieve ervaringen. Het is de pijler van ons anti-pestbeleid.

Te laat

Maar het internet is snel en is soms het schoolleven te snel af. Dat heb ik dit schooljaar nog mogen ervaren. Op een oudercontact legde een vader plots allerlei prints van facebookconversaties voor aan een collega. Zijn dochter werd hierin zwaar uitgescholden. Het betrof uitspraken over haar uiterlijk. Ik bespaar u de woordenschat.

Niemand had hiervan iets gemerkt. Voor de succesvolle No-Blame aanpak was het duidelijk al te laat. Er waren zelfs jongeren betrokken die niets met de school te maken hadden. De ironie wil dat het hele verhaal naar boven kwam op het moment dat in de lessen Nederlands groepsgesprekken plaatsvonden over cyberpesten. De pestkoppen werden individueel aangesproken en geconfronteerd met de harde woorden. Ditmaal moest er met de vinger worden gewezen. Zij werden allen verantwoordelijk gesteld voor de oplossing van dit probleem. We wezen hen op de enige mogelijkheid die de school aan de vader kon bieden: een klacht bij de politie. De facebookberichten werden verwijderd en keerden tot op vandaag niet terug. De school volgt dit geval nu strak op.

Vertrouwen

Gelukkig kan het ook anders. Het volgende voorval dateert van vorig schooljaar. Ik merkte in de rij aan mijn klaslokaal dat er een nogal verhitte discussie plaatsvond tussen twee jongens. In de klas wilde ik dat ze verklaarden waarom ze zich zo gedroegen. Al vlug kwam naar boven dat een klein oorlogje op het net werd uitgevochten. Ik vertel het u zoals ze het mij vertelden. Verschillende jongens namen deel aan een online spel. Een aantal van hen spanden samen tegen een leerling en vernielden al zijn trolletjes. Dat legertje van trolletjes was naar het schijnt vrij kostbaar om op te bouwen. De aanvallen gingen uiteraard samen met de nodige verwijten op de chatbalk van het spel. Ik paste hier een vrije variant van de No-Blame methode toe. De hele klas werd betrokken en moest erop toezien dat de geviseerde leerling zich opnieuw goed voelde in de klas. Indien ze daar niet in slaagden, dan zou ik de ouders inlichten over hun gedrag. Het probleem loste zich op en dit schooljaar zitten de trollenterroristen broederlijk naast elkaar in de les.

Tot slot

Ik hoop dat u na mijn relaas aanneemt dat cyberpesten verregaande gevolgen kan hebben. Het grijpt echt volledig in op het leven van de slachtoffers. Leerkrachten kijken soms machteloos toe. Maar in tegenstelling tot vroeger zijn vele scholen gewapend met een beleid dat het pesten moet bestrijden. Onze school heeft hier, ondanks enkele moeilijke gevallen, al succes mee geboekt. Het is onze taak om blijvend pesten te bestrijden. Elke dag opnieuw, met frisse moed en veel, heel veel geduld.

Dendermonde, 8 december 2011

Een hartverwarmend dorp

2011-12-05T21:55:00.002+01:00

Het getik van mes en vork op de meer dan zeshonderd borden werd toch nog overstemd door het geroezemoes van de aanwezigen in de overvolle zaal. Jonge gezinnen, ouders en grootouders zaten kriskras door elkaar. De sfeer was gezellig. En het was er warm. Warm door het vele volk. Warm door de overvloed aan sympathie. Uiteraard vooral veel volk uit Berlare. Maar ik zag ook mensen uit Antwerpen, Gent en minder ver Dendermonde of Oudegem.

In nood kent men ...

Toen de onthaalmoeder van onze jongste dochter haar woning werd getroffen door een vernielende brand, waren alle ouders even murw geslagen. Zij verdiende dit niet. Het duurde dan ook écht maar even. Alle ouders sloegen razendsnel de handen in elkaar. We hielpen haar verhuizen naar een nieuwe tijdelijke woonst. Nog geen 24 u na de brand had ze weer een dak boven het hoofd. Maar we wilden meer doen.

De kracht van het weefsel

Die wil resulteerde in het eetfestijn van voorbije zondag. Het comité van het Sint-Annaplein ondersteunde samen met de plaatselijke toneelkring Hand in Hand het hele initiatief. De opkomst hadden we zelf nooit durven dromen. “The costly fabric of society”[1] toonde haar nut en veerkracht. Een hele gemeenschap sprong in de bres voor iemand die werd getroffen door een zwaar lot.

Hetzelfde zeel

’s Avonds zaten, neen correctie, lagen mijn vrouw en ik afgepeigerd op de sofa. Ik keek naar het vuur in de kachel. Vuur dat het lot van een vrouw veranderde, warmde onze woonkamer in gezelligheid. “’t Doet deugd”, zei mijn vrouw. “Ja, een gezellige warmte.”, antwoordde ik. “Ik bedoel vandaag. Het doet deugd dat iedereen aan het zelfde zeel trekt.”

Ik knikte tevreden. En eigenlijk bedoelden we allebei hetzelfde…

Artikel in Het Nieuwsblad

[1] Naar Edmund Burke, Brits filosoof uit de 18^de eeuw. In het Nederlands wordt dit “het kostbare weefsel” genoemd en verwijst naar de menselijke samenhang en warme zorg in de samenleving. Dit gegeven staat in onze huidige tijd zwaar onder druk door het toenemende individualisme.

“Cyberpesten repressief aanpakken werkt niet”

2011-12-01T14:09:00.003+01:00

december 4, 2011

Dendermonde – Harry De Paepe, leerkracht aan de Middenschool Atheneum Dendermonde, en Nel Broothaerts van Child Focus spreken over cyberpesten op donderdag 8 december in cultuurcentrum Belgica. Pesten op school is uiteraard geen nieuw fenomeen en dat bevestigt ook Harry De Paepe. “Alleen wordt het pesten vandaag een stuk intenser door het gebruik van sms en sociale netwerken zoals bijvoorbeeld Facebook. Pesters hebben de mogelijkheid hun slachtoffer elk uur van de dag lastig te vallen en dat was vroeger niet het geval”, vertelt Harry De Paepe.

“In 2004 werd ik voor de eerste keer geconfronteerd met cyberpesten en het was toen niet makkelijk om daar geschikt op te reageren. Intussen weten we dat repressief optreden geen resultaat oplevert. We maken vandaag gebruik van de No Blame methode waarbij we de dader mee betrekken in de oplossing zonder hem of haar openlijk met de vinger te wijzen of te beschuldigen”. Het valt Harry De Paepe ook op dat jongeren steeds hardere taal gebruiken als ze pesten via sms, e-mails of sociale media. Belangrijk is dat slachtoffers zo snel mogelijk hun verhaal kunnen doen zodat de situatie niet escaleert. Je komt meer te weten over cyberpesten op donderdag 8 december om 20 uur in cultuurcentrum Belgica tijdens de vijfde DMDLab.
Meer informatie: www.dmdlab.be

(bron: decembernummer 2011 Editie Dendermonde)

Requiem

2011-11-20T22:37:00.001+01:00

“Requiem æternam dona eis, Domine…” Deze eeuwenoude woorden daalden het voorbije weekend op me neer. Ik schrijf bewust daalden. De woorden vielen zachtjes neer als sneeuw op je schouder. Je beseft dat zij eeuwig zijn en jij slecht tijdelijk.

’s Morgens hoorde ik hen voor het eerst. Ik woonde de begrafenis bij van een veel te vroeg overleden dame. Het gregoriaans maakte ons modernen nederig. Ze doen de karamellenverzen en vrolijke deuntjes verbleken. De aloude begrafenisgezangen werken altijd louterend op me in. Reeds eeuwen voor ons en wellicht eeuwen na ons kondigen ze het einde van het tijdelijke aan. Je treedt met het requiem het voor altijd binnen. Wat dat ook moge zijn.

’s Avonds woonde ik een toneelvoorstelling bij. “Amadeus” van Shaffer werd opgevoerd door het theatergezelschap waar ik zelf nog bij speelde. Ik zag collega’s zwoegen en zweten om hier het beste van te maken. Het was een verdienstelijke vertoning.

Opnieuw klonk “Requiem aeternam”. Geen gregoriaans deze keer. Mozart liet zijn meesterlijke pen de woorden kleuren. Maar nu daalden de woorden niet meer. Geen sneeuw, maar een storm. Ze drongen mijn oren binnen als een ware overval. Mozart zette op noten welke angsten en het verdriet de woorden oproepen. Telkens ik zijn requiem hoor, raakt het me. De loutering ruimt plaats voor oprechte ontroering en emotie. Ik denk dan terug aan mijn grootvader en m’n moeder. Allebei werden ze op de dezelfde manier getroffen door diezelfde tonen. De klanken van Mozart begeleidden ten slotte mijn grootvader en mijn moeder ten grave. Ik herinner me zelfs nog onder welke uitvoering. Hij kreeg de zachte hand van Karl Böhm, de meester-dirigent van Mozarts muziek. Zij kreeg de strenge uitvoering van het Europees Kamerkoor.

Voor het slapengaan besefte ik pas dat “Geef hun eeuwige rust, o Heer” een rode draad door mijn dag was. Ik bedacht staande voor de spiegel dat, wanneer ik de volgende dag ontwaakte, grootvader zeventien jaar geleden stierf. Ik werd even opnieuw kind…

Zwijgen en kijken!

2011-11-11T20:54:00.000+01:00

Dit jaar moest ik de 11 novemberherdenking in Berlare missen door familiale en heilige man-verplichtingen. Nochtans hecht ik belang aan deze herdenkingen.

Ik kom uit een familie waar de Eerste Wereldoorlog zere wonden sloeg. Overgrootvaders van mij vochten en leden aan de IJzer. Overgrootmoeders wachtten en leden thuis. Ik ken de verhalen over de angst, het gemis, de onkunde en vernederingen door en door. Ze werden, en worden soms nog, verteld met de tranen in de ogen.

Ik vond het een goed idee van de V.R.T. om de herdenking aan de Menenpoort uit te zenden. Het was een mooie en ingetogen plechtigheid. Toch stoorde me iets achteraf. Daarom besloot ik, voor het eerst in mijn leven, een klachtje te posten op de Facebookpagina van deredactie.be . "Je bent een man van je generatie", dacht ik. Ik typte het volgende:

"Een opmerking over de uitzending van de 11 novemberherdenking te Ieper - Het gepraat tijdens de Last Post en tijdens de minuut stilte waren storend. Waarom lukt dit op BBC wel en niet op VRT? Babbelziek?"

's Avonds merkte ik op dat het berichtje in plots mogelijke stilte was verwijderd. Het was zelf iets te babbelziek, blijkbaar.

...tot daar de kijker.

DeLijn: waar rotzakken vrij zijn!

2011-10-24T21:57:00.004+02:00

De dame die vriendelijk op mijn schouder tikte, was de enquêteur die me een vijftal minuutjes voordien een blaadje in mijn handen stopte. Ik zat in de bus op weg naar huis.

Mijn gedacht

Als abonnee apprecieerde ik de kans die ik kreeg om mijn opinie over "deze specifieke rit" te mogen geven. "Is uw bus tijdig vertrokken?" Vandaag wel. "Rijdt uw chauffeur goed?" Daar ga ik vanuit, anders deed hij wel een andere job. Eén vraag klonk prikkelend: "Welke andere opmerkingen wenst u te geven over de buslijn?". Meteen pende ik dat ik het fijn zou vinden, mochten de lijnchauffeurs medereizigers aanspreken op storend gedrag. De dame ontving het blaadje met de glimlach. Mijn ene zinnetje bewoog haar mij aan te spreken.

Blauw oog: volg de procedure, a.u.b.

"Meneer, ik lees dat u noteert dat buschauffeurs moeten reageren op storend gedrag. Maar onze chauffeurs mogen dit niet doen." Mijn gezichtsuitdrukking volstond als reactie. Gedienstig, maar ietwat beschaamd voor de inhoud van haar uitleg, vertelde ze verder: "Door reizigers aan te spreken op hun gedrag kunnen onze chauffeurs in een procedure beschuldigd worden van uitlokking. Daarom mogen ze ook niet vragen naar vervoersbewijzen, dat kan ook uitlokkend gedrag zijn." U leest het goed: iemand aanspreken op asociaal gedrag wordt door DeLijn als mogelijk provocerend gedrag van de buschauffeur beschouwd.

Een chauffeur moet blijkbaar een strikte procedure volgen. Eerst contact opnemen met de centrale, die sturen een controle en die heeft pas het recht het vervelend gedrag te beteugelen. Kortweg: zwartrijders en rotzakken krijgen carte blanche om de boel te verzieken uit angst voor rechtsprocedures. Want, dat gaf de dame meteen toe, de vogel is vaak gaan vliegen wanneer de controleurs de bus opstappen. "Het frustreert onze mensen enorm", voegde ze er nog aan toe. Ik kon er alleen maar begrip voor opbrengen.

DE KOGEL IS DOOR DE KERK: N-VA BERLARE TREKT ALLEEN NAAR DE KIEZER!

2011-10-16T11:46:00.000+02:00

Op 15 oktober vond voor de 5^d^e keer de streekbierenavond van de Berlaarse afdeling plaats. CC De Venne was goed gevuld met leden en sympathisanten. Sprekers van de avond waren N-VA kamerleden Karel Uyttersprot (Lebbeke), Miranda Van Eetvelde (Zele) en als hoofdgast de politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging Peter De Roover.

NIET IN MIJN NAAM

Alle drie zetten ze uiteen waarom het nieuwe akkoord o.l.v. Elio Di Rupo geen goed akkoord is. Karel Uyttersprot kloeg het buitenspel zetten van de N-VA aan. De Zeelse Miranda Van Eetvelde zette de nefaste gevolgen van het akkoord voor het werkgelegenheidsbeleid in de verf. Peter De Roover ten slotte maakte promotie voor de kersverse VVB campagne “Niet in mijn naam”. Hij stelde dat alles wat er uit de Di Rupo-akkoorden voortvloeide niet hetgene is waarvoor 30 % en meer Vlamingen stemden op 10 juni 2010.

WE KUNNEN HET ALLEEN AAN

“We hebben de leden uitvoerig bevraagd en meer dan 90 % van de leden wenste een eigen lijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen.”, zo opende afdelingsvoorzitter Marnic De Wilde zijn toespraak. Het applaus van de zaal bevestigde zijn uitspraak. “We schrijven volop aan ons programma. We gaan ons aan de kiezer presenteren als een volwaardig alternatief.” De voorzitter sprak met vertrouwen: “ Voor diegenen die twijfelen: we kunnen dit zeker aan. De lijstvorming verloopt vlot. Wij zijn er klaar voor!”

Deze woorden bleken de ideale aanzet tot het zingen van de Vlaamse Leeuw. De avond besloot met een gezellig bingofestijn. Rondom tweeën verlieten de laatste gasten CC De Venne…

N-VA Berlare heeft de pest aan asbest!

2011-09-28T20:40:00.000+02:00

N-VA Berlare blijft zich verzetten tegen de mogelijke komst van een asbestverwerkend bedrijf in Schoonaarde. Samen met 1 133 anderen diende onze afdeling een bezwaarschrift in.

“Van meet af aan zijn wij hierin heel duidelijk geweest: zo’n bedrijf hoort niet thuis in de buurt van onze dorpskern!”, aldus N-VA-bestuurslid Harry De Paepe. “De plaats waar men het asbest wil verwerken is een bedrijventerrein met een lokaal karakter. Maar het asbest zal aangevoerd worden van overheel Vlaanderen. Deze asbesttransporten zullen door Uitbergen, Overmere en Berlare rijden. Niet alleen druist het in tegen het zogenaamde 'lokale' karakter van het bedrijf, het is bovendien een gevaar op de openbare wegen. Het zorgt voor extra overlast. Ik woon op een toegangsweg van Berlare naar Schoonaarde en ervaar dagelijks de drukte van deze straat. Volgens mij kunnen we dit bijkomend gevaarlijk verkeer missen als kiespijn”, zegt Harry beslist.

VEILIGHEID EN GEZONDHEID IN GEVAAR!

Het is niet zijn enige argument: “Welk rampenplan moet men afkondigen om brand of ontploffingen met asbest tegen het lijf te gaan? Is het opportuun om dergelijk gevaar toe te laten zo dicht bij woningen in onze gemeente? Wie moet deze rampen dan bestrijden? Hoogstwaarschijnlijk zullen de vrijwilligerskorpsen van de Berlaarse en Oudegemse brandweer als eersten blootgesteld staan aan de gevaren. Zijn zij hiervoor voldoende uitgerust? Uit goede bron weet ik dat het Berlaarse korps de volgende twee jaren nog geen degelijke ontvangst heeft op z’n communicatiesysteem in de regio van de geplande site. Daarbovenop heeft de streek rond Schoonaarde in het verleden, toen men nog onwetend was over de gevaren van asbest, jarenlang deze vervuilende industrie moeten slikken. In 1998 schreef dokter Wim
Aelvoet in het Tijdschrift voor Geneeskunde over het opvallende hoge sterftecijfer aan kanker in de Dendermondse regio. Langdurige blootstelling aan asbest meldde hij als een van de hoofdoorzaken. Gaan we dit onze kinderen en kleinkinderen opnieuw aandoen?”

SAMEN KUNNEN WE DIT TEGENHOUDEN!

N-VA Groot-Berlare juicht toe dat het gemeentebestuur op dezelfde lijn staat. Ondertussen weten we dat het Dendermondse stadsbestuur een negatief advies verleende tegen de komst van het bedrijf. “Ik roep iedereen op om de acties tegen dit bedrijf te ondersteunen. De eerste horde is genomen. Nu moet de provincieraad en de Vlaamse minister nog worden overtuigd. Wij laten dit niet los!”, besluit een strijdvaardige Harry.

Harry De Paepe,
communicatieverantwoordelijke en jongerenwerking,
harry.depaepe@n-va.be

Dit artikel verscheen in het oktobernummer van het huis-aan-huisblad van N-VA Berlare.

Klare wijn graag...

2011-09-22T18:24:00.000+02:00

Prof. Hendrik Vuye (°1962) slaat in een opiniebijdrage in De Morgen (22.09.2011) naar mijn inzicht de nagel op de kop. Ondanks de hoerastemming rond het gesloten akkoord over de Brusselse bevoegdheden maakt de professor staatsrecht enkele vette kanttekeningen. Hebben mensen als een Guy Van Hengel (5 179 stemmen) wel de democratische legitimiteit om namens Vlaanderen te onderhandelen? Het wordt tijd dat Vlaanderen in het reine komt met haar hoofdstad. Is Brussel haar hoofdstad of is Brussel een volwaardig naburig gewest? Wat mij betreft het eerste, maar ja, wie ben ik...

VEREENVOUDIGEN OP BRUSSELSE WIJZE

(door prof. H. Vuye)

Driewerf hoera, voortaan is Brussel de modeldeelstaat. De interne staatshervorming van Brussel is een feit. Nu zijn er homogene bevoegdheden: alleen de gemeenten zijn bevoegd voor het schoonmaken van de straten. Personeel en materiaal worden overgeheveld van het Brusselse Gewest naar de gemeenten. Mogelijk zal deze verhuis zorgen voor een beperkte verkeershinder, maar het sop is de kool waard. We zullen dit merken: 'Bruxelles, ville de la propreté'. Er komt één mobiliteitsplan voor Brussel. En parkeerzones zullen over de gemeentegrenzen heen lopen, terwijl er nu in dezelfde straat soms verschillende tarieven gelden. Fantastisch, andere wereldsteden zullen dit voorbeeld volgen. En zeggen dat niemand tot nu toe hieraan had gedacht. Het aantal openbare vastgoedmaatschappijen wordt gehalveerd. In plaats van 33 worden dat er voortaan slechts 16,5. De gouverneur wordt afgeschaft. Eindelijk, want er is geen provincie meer sedert 1993 en, zonder dat blijkbaar iemand het heeft gemerkt, is de post vacant sinds de laatste gouverneur Véronique Paulus de Châtelet eind 2008 met pensioen is gegaan.

Dit alles had de werkgroep onder leiding van hervormer Philippe Moureaux (PS) klaar op twee dagen! Twee dagen! Kostprijs: 460 miljoen euro. In de tijd van Steve Stevaert was dit ongetwijfeld gratis geweest, maar toen was het hoogconjunctuur. Nu is het crisis en dus het ideale moment om te besparen door hiervoor jaarlijks 460 miljoen euro op te hoesten, moeten de Vlaamse onderhandelaars hebben gedacht.

Taalrechten

En ze zijn tevreden, de Vlaamse onderhandelaars. Hun eis 'geen cent voor Brussel zonder vereenvoudiging' is ingewilligd. Danku, Philippe Moureaux! Alleen de stokebranden van het FDF blijven morrelen. Zij hadden ook nog graag de vicegouverneur afgeschaft. Dit is een soort commissaris van de federale regering die moet waken over de toepassing van de taalwetgeving. Hij bewaakt dus de taalrechten van de Brusselse Vlamingen. Vandaar dat het FDF ook hier wil vereenvoudigen. Nu is het al zo dat de Brusselse gemeenten de taalwetgeving eenvoudigweg niet toepassen, maar dit zou nog eenvoudiger gaan mocht niemand over de taalwetgeving waken. Maak u echter geen illusies. Ook de vicegouverneur is al een tijdje op pensioen en nog niet vervangen.

In het vereenvoudigde Brussel zijn voortaan nog slechts volgende overheden actief: het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, de Brusselse agglomeratie, 19 gemeenten, 19 0CMW's, 6 politiezones (voortaan wel gecoördineerd door het Gewest), de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, - even ademhalen - de Vlaamse Gemeenschapscommissie, de Franse Gemeenschapscommissie, de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, de federale Staat en een dienstdoend vicegouverneur, in afwachting van een nieuwe volwaardige vicegouverneur. Uit recent onderzoek blijkt zelfs dat in Brussel 41 ministers of schepenen bevoegd zijn voor cultuur. Er zijn vier maatschappijen voor openbaar vervoer actief en, sinds het 'Brusselakkoord', nog slechts 16,5 openbare vastgoedmaatschappijen. De Brusselse politici waren gisteren terecht fier op hun modelstaat.

Brussel is natuurlijk het Walhalla voor de Vlamingen. Waar elders kan je minister worden met 796 stemmen? In Brussel wordt je hiermee Vlaams Minister van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering, belast met Financiën, Begroting, Openbaar Ambt en Externe Betrekkingen (Jean-Luc Vanraes, nvdr). Deze baan mag je dan cumuleren met de taken van Voorzitter van het College van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC), belast met Onderwijs, Vorming, Begroting & Communicatie; en Lid van het Verenigd College van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, belast met Gezondheidsbeleid, Financiën, Begroting en Externe Betrekkingen. Het zijn dergelijke stemmenkanonnen die het nieuwe Brusselakkoord hebben onderhandeld. Om een nieuwe, van irritatie getuigende, mail te vermijden van de woordvoerster van Guy Vanhengel benadruk ik graag dat hij bij dezelfde verkiezingen 'wereldrecordhouder Vlaamse stemmen' werd met het cijfer 5.179. Neen, niet bij de gemeenteraadsverkiezingen van Bachten de Kupe, bij de verkiezingen voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bestaande uit 19 dichtbevolkte gemeenten.

Met welke legitimiteit hebben deze Vlaams-Brusselse stemmenkanonnen onderhandeld namens Vlaanderen? Waarom zat Vlaanderen niet zelf aan de onderhandelingstafel? Waar was Kris Peeters?

De machtspariteit binnen de Brusselse regering (goed voor twee ministersposten en een staatssecretariaat) en de ruime gewaarborgde vertegenwoordiging van de Brusselaars in het Vlaams Parlement (6 verkozenen), kan men uitsluitend verantwoorden omdat Brussel ook een Vlaamse stad is.

De machtspositie die de Vlamingen vandaag innemen binnen de Brusselse instellingen kan enkel worden verantwoord omwille van de band tussen Vlaanderen en Brussel. Knippen de Brusselse Vlamingen deze band door, dan zagen ze de tak af waarop ze zitten. Binnen de autonome deelstaat Brussel zijn ze een bijzonder kleine minderheid. Een minderheid die zeker enige bescherming zal genieten, maar die geen aanspraak kan maken op een machtspariteit.

Ook Vlaanderen mag hier eens klare wijn schenken. Wat is het nu? Is Brussel nog een Vlaamse stad of niet? Het volstaat niet om mechanisch te blijven herhalen dat Vlaanderen Brussel niet los laat en in de feiten afwezig te blijven wanneer er over Brussel wordt gedebatteerd. Geen woorden maar daden, of ook hier een beetje 'Vlaanderen In Actie'.

Leve het onderwijs!

2011-09-07T20:38:00.000+02:00

Aan het begin van het schooljaar worden we altijd overstelpt met enerzijds “hoera-berichten” van het onderwijsministerie en “ja, maar-klanken” uit het werkveld. Ik wil even wegstappen van dit gezeur en een lans breken voor de schoonheid van mijn beroep: leerkracht.

Gierende zenuwen

’t Is waar. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik heb ondertussen al verschillende collega’s gehad die het moeilijk hadden. Het onderwijs is niet altijd een gemakkelijke sector. Maar ik durf boud stellen dat deze mensen een minderheid zijn. Ik sta op een school waar de passie voor de job primeert op de zorgen die de job met zich meebrengt. Elk jaar opnieuw word ik in augustus geconfronteerd met zenuwachtige mensen. Al geven ze 30 jaar of 3 jaar les. De zenuwen gieren door hun lijf en leden. 1 september is er immers altijd snel. Het verbaast hoe gemotiveerd al die mannen en vrouwen zijn. Ze geloven in hun job. Ze willen die echt goed doen. Ik vind stellingen als “het onderwijs is verstard” daarom zo verrassend. Vele leerkrachten spannen zich jaarlijks in om hun lessen te vernieuwen en bij te stellen. Elk schooljaar levert nieuwe gezichten op die allemaal een andere aanpak wensen. Voor starre en stugge mensen is er in het onderwijs van vandaag geen plaats.

Noteer: het sleutelwoord is passie

Lesgeven kan je niet zonder die passie. Tot op zekere hoogte klopt het dat je lesgeven kan leren. Maar mis je de passie voor je vak en de gedrevenheid om kinderen vooruit te helpen, dan ben je een vogel voor de kat. Kinderen zijn op dat gebied vrij genadeloos. Een flinke dosis humor en zelfrelativering (een leraar moet beseffen dat hij/zij niet alwetend is) zijn perfecte hulpmiddelen voor de dagelijkse lespraktijk (veel meer dan multimediale toestanden). Daar zijn kinderen eindeloos dankbaar voor. Samen met hen beleef je dan volop plezier aan je job. Je kan je niet inbeelden hoeveel genoegdoening het geeft wanneer een leerling je met pretoogjes aankijkt en zegt: “Ja, ik begrijp het.”

Een leermeester, geen coach

Zelf heb ik nog altijd de beste herinneringen aan de leraars die echt hielden van hun vak. Zij waren geen “coaches”, maar echte leermeesters. Ze toonden ons hoe het moest en door de “goesting” die ze uitstraalden, namen ze hun leerlingen mee in hun verhaal. Het vak en de kinderen zijn de reden waarom mensen zich dagelijks uitsloven in de klas. Dit gebeurt in duizenden scholen in ons land. Waarom dit dan beknotten door idiote, steriele beslissingen genomen ergens op een kantoor in Brussel?